Πέρασαν τρεις μέρες κι όμως δεν έδωσε σημείο ζωής. Η δουλειά του τον είχε απορροφήσει σχεδόν πλήρως. Έπρεπε να αποδείξει στον εαυτό του αλλά και στους υπόλοιπους της εταιρείας ότι ήταν ικανός να φέρει εις πέρας την αύξηση των πωλήσεων που είχε υποσχεθεί μόλις πρίν μια εβδομάδα. Πολλοί τον θεωρούσαν τυχερό καιροσκόπο αλλά τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι. Ήξερε ακριβώς πότε έπρεπε να κινηθεί, πότε τα πράγματα επέβαλλαν σε εκείνον να κάνει ένα βήμα πίσω και να μείνει στη σκιά των υπολοίπων, σχεδόν σαν να ήταν υπάλληλος δεύτερης διαλογής. Γνώριζε όμως καλύτερα από τον καθένα κάθε σπιθαμή της εταιρείας και κυρίως μπορούσε να διαβάσει τον παλμό του κόσμου.
Όταν τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν το δρόμο τους, πήρε το αεροπλάνο και όπως κάθε καλός «δολοφόνος» επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος. Έπρεπε αυτή τη φορά να προβλέψει όσα άφησε στην τύχη την προηγούμενη.
Εμφανίστηκε μπροστά της το βράδυ στο κλαμπ που σύχναζε και πριν εκείνη προλάβει να αρθρώσει λέξη τη φίλησε δυνατά στο στόμα. Η έκπληξη που έβλεπε στα μάτια της ήταν αναμενόμενη όπως και το τι θα του έλεγε, αν της το είχε επιτρέψει.
- Καλώς ήρθα, είπε και φόρεσε το γοητευτικότερο χαμόγελό του.
Τί θα πιούμε?
- Οδυσσέα? Τί…..
Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση της κι εκείνος άρχισε να χαιρετά κόσμο και να παραγγέλνει ποτά. Κάθε τόσο την κοιτούσε και της έκλεινε το μάτι.
- Οδυσσέα, είπε εκείνη, και προσπάθησε να τον τραβήξει κοντά της, αλλά εκείνος επιδέξια την έπιασε από τη μέση και άρχισε να χορεύει μαζί της.
- Σε θέλω, της ψιθύρισε και την τράβηξε προς το μπαρ.
Παρήγγειλε σφηνάκια για όλη την παρέα και παίρνοντάς την από το χέρι την πήγε στο σπίτι της που θυμόταν καλά που βρισκόταν.
Νωρίς το πρωί σηκώθηκε και άρχισε να ντύνεται.
- Φεύγεις?
- Ναί. Δυστυχώς επιστρέφω στη βάση μου σήμερα.
- Δε θα μιλήσουμε?
- Κι όλο το βράδυ τι κάναμε γλυκιά μου?
- Βγάζαμε τα μάτια μας θα έλεγα.
- Είναι κι αυτός ένας τρόπος συζήτησης. Δεν συμφωνείς?
- Συμφωνώ εν μέρη, αλλά …
- Κοίταξε να δείς γλυκιά μου. Είχα μια πολύ δύσκολη εβδομάδα κι όπως τόνισες κι εσύ στην τελευταία μας συνάντηση, δεν χρειάζεται να κάνουμε βιαστικές κινήσεις. Η χτεσινή βραδιά ήταν υπέροχη. Ας μην την καταστρέψουμε με λόγια που πιθανώς να μετανιώσουμε.
Έσκυψε, την φίλησε τρυφερά και έφυγε αφήνοντάς την έκπληκτη.
Βγαίνοντας από την πόρτα πρόλαβε να την ακούσει να του εύχεται καλό ταξίδι, αλλά το ταξίδι του ήδη είχε αρχίσει.
Στο είχα πει μικρή μου ότι δεν τελειώσαμε κι ότι θα σε κάνω ολοκληρωτικά δική μου, μονολόγησε στο δρόμο για το αεροδρόμιο.
Ιουνίου 8, 2009 at 5:52 μμ
με εχεις λωλανει…δωσε
Ιουνίου 8, 2009 at 10:57 μμ
όπως πάντα, περιγραφικός και παραστατικός στα σχόλιά σου ή μήπως να έλεγα πληθωρικός!
Ιουνίου 15, 2009 at 12:20 μμ
Καλά, έχω πάθει σκατά με το τελευταίο κομμάτι της ιστορίας. Έγραψε ο Οδυσσέας!!!!
Ιουνίου 15, 2009 at 12:21 μμ
Ξέχασα να αναφέρω πως δε γράφει ο Αποστόλης.
Ιουνίου 15, 2009 at 8:20 μμ
τα σχόλια σου είναι πάντα επικοδομητικά κι ας γράφεις με ταυτότητα άλλου!
περιμένουμε τη δική σου εκδοχή για τη συνέχεια της ιστορίας.