Πόσα συναισθήματα, αναμνήσεις, στιγμές και εικόνες μπορεί να χωρέσει κανείς σ’ ένα αμάξι γεμάτο αποσκευές;

Στεκόμαστε στο κατάστρωμα του καραβιού καθώς ακούγεται η ειδοποίηση για την αναχώρησή του για Λαύριο. Το λιμάνι της Λήμνου στέκει εμπρός ασάλευτο όπως και 2 φίλοι καρδιακοί που νοερά προσπαθούν να κρατήσουν το καράβι για να μη μας πάρει μακριά. Άλλοι 2 φίλοι αρνούνται να δεχτούν την επόμενη «ημέρα», ενώ δίνουμε υποσχέσεις γρήγορης επανασύνδεσης.

Θυμάμαι σαν να ήταν χτές όταν φτάσαμε στο ίδιο λιμάνι πριν 3-4 χρόνια. Άγνωστοι σε άγνωστο τόπο που όμως δεν άργησε να μας αγκαλιάσει. Για πότε οι 2 ξένες ψυχές έγιναν 4 και μετά 10 φίλοι δεν το καταλάβαμε. Τη μοναξιά μας γρήγορα την πήρε μακριά το αγέρι και αντί αυτής δημιουργήθηκαν θεμέλια φιλίας και ειλικρινών σχέσεων. Σχέσεις στις οποίες ο καθένας έδωσε και πήρε απλόχερα δίχως να περιμένει ανταλλάγματα. Σχέσεις που μας κράτησαν δυνατούς, μας φόρτωσαν αναμνήσεις που είναι αδύνατο να αφήσουμε πίσω φεύγοντας.

Πότε έγινε πατρίδα μας αυτό το νησί; Φταίμε εμείς, ο τόπος ή οι άνθρωποι;

Για όσους δεν ξέρουν το νησί θα μπορούσαν να αποκλείσουν την περίπτωση του τόπου. Όμως η Λήμνος δεν είναι έτσι. Είναι γι’ αυτούς που ξέρουν, που θέλουν ή που έχουν τη διάθεση να μάθουν. Είναι το νησί της παρθένας ομορφιάς και των αντιθέσεων. Για όσους διαφωνούν μπορούμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι θα τα το καταλάβουν όταν θα φεύγουν από το νησί. Τότε κλείνοντας τα μάτια και κάνοντας μια βόλτα σ’ αυτό, σ’ όλες τις εποχές του χρόνου, θα αντιληφθούν τα λεγόμενά μας.

Φταίμε κι εμείς γιατί ήρθαμε στο νησί διψασμένοι για όλα αυτά που ζήσαμε.

Κυρίως όμως φταίνε οι άνθρωποι. Φταίνε οι γνωστοί άγνωστοι που ξαφνικά γίναμε μια παρέα. Που ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού σου τους έβλεπες έξω. Που βγαίνοντας για ένα καφέ τους έβρισκες εκεί κι όταν αποφάσιζες να βγείς βράδυ κατέληγες να γλεντάς με ανύπαρκτη αιτία ή αφορμή. Κυρίως βέβαια γιατί ποτέ δεν μπορούσες να μείνεις μόνος!

Ευχαριστούμε για όλα όλους εσάς τους αγαπημένους φίλους που μαζί σας μοιραστήκαμε αυτά τα 3-4 χρόνια. Που εξαιτίας σας είμαστε τώρα μαζί εδώ πάνω σ’ αυτό το πλοίο.

Ευχόμαστε για σας να είστε ευτυχισμένοι, χαρούμενοι και όπως ή όπου φαντάζεται ο καθένας.

Φεύγουμε παίρνοντας μαζί μας την αγάπη σας να μας συντροφεύει και ότι κακό σας απασχολεί για να το πνίξουμε μεσοπέλαγα.

Αφήνουμε πίσω τη θετική μας σκέψη και την αγάπη μας να σας προσέχει.

Ελπίζουμε εκεί που πάμε να βρούμε το ένα εκατοστό από ότι βρήκαμε σε σας και εννοείται ότι το σπίτι μας είναι ανοιχτό σε όλους εσάς όποτε το θελήσετε.

Εις το επανιδείν

Γεωργία & Νίκος