- Σταμάτα. Τι είναι αυτά που κάνεις!

- μα δε βλέπεις ότι ο κόσμος γύρω μας χρειάζεται λίγο χρώμα? Ασφυκτιώ.

- Όχι, απλά βλέπω ότι λερώνεις και βάφεις όπου βρείς…
- Κοίτα τον κύριο εκεί…

- τον βλέπω. Και? τι το περίεργο βλέπεις?
- εσύ έπρεπε να βλέπεις ότι είναι δυστυχισμένος.

- μια χαρά είναι ο κύριος. Απλά είναι βιαστικός γιατί όπως πιθανόν να έχεις ακούσει κάποιοι άνθρωποι πηγαίνουν στις δουλειές τους! Κάποιοι επίσης προσπαθούν να είναι συνεπείς στις συναντήσεις τους…

- εγώ πιστεύω ότι τα βλέπει όλα ασπρόμαυρα.

- …ασπρόμαυρα? τι πάει να πεί αυτό πάλι?

- πάει να πεί ότι όλα γύρω του είναι ίδια. Άοσμα, άχρωμα, ίδια. Πάει να πεί ότι δεν εκτιμά όσα έχει γύρω του και μέσα στη ζωή του.

- ……

- γιατί αρνείσαι να δείς το προφανές?

- α μπα, και ποιο είναι αυτό νεαρέ μου?

- το προφανές είναι ότι πέρα από δουλειά και συνέπεια και επίτευξη των βασικών στόχων του ανθρώπου, όπως πολύ καλά ανέφερες, είναι πολύ συχνό φαινόμενο να έρχεται η ρουτίνα!

- ξέχασες το χρώμα και το γύρισες στη ρουτίνα?

- θα συνεχίσεις πολύ με την ειρωνεία? Το ξέρεις ότι δεν δίνω σημασία.

- εντάξει λοιπόν, ας συζητήσουμε σοβαρά. Για πες μου για τη ρουτίνα

- η ρουτίνα είναι το ίδιο με το άχρωμο και το ασπρόμαυρο που σου έλεγα προηγουμένως. Σκέψου λιγάκι τον εαυτό σου.

- τι πράγμα ακριβώς?

- όταν ήσουν στην ηλικία μου, ποια ήταν το όνειρά σου? Τι ήθελες να κάνεις στη ζωή σου? Και δεν εννοώ βέβαια τη δουλειά σου.

- νομίζω ότι ακροβατείς στα όρια της αδικίας και της αχαριστίας

- όχι μην εκνευρίζεσαι. Το ξέρεις ότι εκτιμώ όλα όσα έκανες και συνεχίζεις να κάνεις για μένα

- …

- αλήθεια λέω, μην μου το χαλάς τώρα. Άνοιξε λίγο το μυαλό σου και σκέψου πέρα από σένα και μένα. Θυμήσου λοιπόν τα όνειρα που είχες και όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που ήθελες να κάνεις στη ζωή σου. Από τα απλά, όπως να έχεις πολλούς φίλους γύρω σου, μέχρι τα πιο τρελά όπως να γυρίσεις τον κόσμο…

- ακόμα το θυμάσαι αυτό. Στο είχα πεί μια φορά που ήσουν έτοιμος να κοιμηθείς και νόμιζα ότι θα το ξεχνούσες πριν κλείσουν τα μάτια σου

- θυμάμαι όλα όσα μου ‘χεις πεί.

- γίνεσαι τόσο σκληρός μερικές φορές

- μετά πήγες στο πανεπιστήμιο, καινούργια όνειρα, φιλοδοξίες και τελικά βρέθηκες να δουλεύεις….

- έκανα το επάγγελμα που ήθελα, που είχα διαλέξει και που ακόμα αγαπώ

- κάπου εκεί όμως έχασες, όπως κι ο κύριος που σου έδειξα, το χρώμα σου. Έγινες ένα γρανάζι μιας μηχανής και ξέχασες τα δικά σου. Μετά τα δικά σου γίναν δικά μου και όσα ήθελες για σένα τα θυσίαζες για μένα.

- όταν έρθεις στη θέση μου θα καταλάβεις.

- δεν αμφιβάλλω αλλά έλα κι εσύ στη δική μου. Κοίτα τον κύριο αυτό ξανά. Βλέπεις πόσο κατηφής δείχνει? Αυτό μόνο χαρά δεν δείχνει. Κάποια στιγμή όταν αρχίσει να χάνει τα δεδομένα του θα αρχίσει να γκρεμίζεται.

- και τι προτείνεις? Να παρατήσει τα πάντα και να γίνει μποέμ?

- προτείνω να αρχίσει να ζεί. Να κάνει τα απλά πράγματα στη ζωή του σαν να τα κάνει για τελευταία φορά. Να χαίρεται τα πράγματα που αγωνίστηκε για να πετύχει και να μην τα αφήνει πίσω στο όνομα κάποιας κούρασης ή βαριεστιμάδας ή δεν ξέρω πως αλλιώς την ονομάζει….

- γιατί θυμώνεις?

- γιατί πνίγομαι σ’αυτή τη μονοχρωμία. Θέλω να μυρίσω αρώματα, να δοκιμάσω γεύσεις να ζώ το σήμερα ΣΗΜΕΡΑ.

- (χαμογελάει) πάμε μια βόλτα για καφέ στη γιαγιά σου?

- …. εννοείς στη Θεσ/κη??? Έχω να τελειώσω αυτό το γκράφιτι, απ’ ότι βλέπεις.

- δάσκαλε που δίδασκες ….

- φύγαμε….

- χαχαχαχαχαχα